Bir soğutma devresinde yüzlerce bağlantı ve kaynak noktası bulunabilir, ancak deneyimler kaçakların çoğunun aynı bölgelerde yoğunlaştığını gösterir. Sızıntı kontrolünde bu noktalara öncelik vermek hem süreyi kısaltır hem de bulunma ihtimalini artırır.
Özellikle split ve VRF sistemlerde iç ünite bağlantılarındaki rekorlar, hatalı havşa açma veya aşırı/eksik tork nedeniyle en sık kaçak kaynağıdır.
Schrader valf içleri ve kapakları zamanla sızdırır. Kapakların yerinde ve sıkı olması basit ama etkili bir önlemdir.
Kompresör çıkışındaki borular ve sabitlenmemiş hatlar sürekli titreşimle yorulur, çatlar veya birbirine sürtünerek delinir.
Montajda yeterli nüfuziyet sağlanmamış kaynaklar ilk yıllarda kaçak verebilir. Azot altında kaynak yapılması kaliteyi artırır.
Korozyon (özellikle deniz kenarı ve kimyasal ortamlarda) ince bakır boruları zamanla deler. Bu tür kaçaklar genellikle mikro düzeydedir ve hassas dedektör gerektirir.
Kılcal borulu presostatlar ve transdüser bağlantıları gözden kaçabilen kaçak noktalarıdır.
Bir kez açılmış emniyet ventili tam oturmayabilir ve sürekli küçük miktarda gaz kaçırabilir.
Yarı hermetik ve açık tip kompresörlerde conta ve mil keçeleri yaşlandıkça sızdırmaya başlar.
Pratik işaret: Bağlantı noktalarında yağ lekesi görmek çoğu zaman kaçağın ilk belirtisidir; çünkü gazla birlikte kompresör yağı da dışarı taşınır. Ancak kesin teşhis için mutlaka uygun bir doğrudan ölçüm yöntemi kullanılmalı ve sonuç EKOMVET’e işlenmelidir.
