Sızıntı tespit sistemi, kontrol periyotlarını yarıya indirme avantajı ve 500 ton CO₂ eşdeğeri üzerindeki ekipmanlarda zorunluluk nedeniyle giderek yaygınlaşıyor. Ancak sahada, “kâğıt üzerinde var ama işlevsiz” sistemlere sık rastlanıyor. İşte en yaygın hatalar.
Her sensör her gazı aynı hassasiyette algılamaz. R-404A için kalibre edilmiş bir sensör, R-744 (CO₂) veya R-290’ı doğru ölçmez. Sistemdeki gaz değiştiğinde (retrofit) sensörlerin de gözden geçirilmesi gerekir.
Havadan ağır gazlar için tavana monte edilen sensör, kaçak zeminde birikirken alarm vermez. Montaj yüksekliği gazın yoğunluğuna göre belirlenmelidir.
Sadece yerel ışık ve siren ile çalışan sistem, gözetimsiz saatlerde işe yaramaz. Alarmın operatöre veya servis firmasına iletilmesi sağlanmalıdır.
“Sık alarm veriyor” gerekçesiyle eşiği yükseltmek, küçük ama sürekli kaçakları görünmez kılar. Yanlış alarmların asıl kaynağı araştırılmalıdır.
Makine dairesi izlenirken soğuk oda evaporatörleri veya asma tavandaki hatlar unutulabilir. Kaçak riskinin olduğu her bölge planda yer almalıdır.
Sensörler zamanla hassasiyetini kaybeder. Yönetmelik, sızıntı tespit sistemlerinin düzenli olarak kontrol edilmesini ve düzgün çalıştığının doğrulanmasını bekler. Kalibrasyonu yapılmayan bir sistemin varlığı, kontrol periyodunu uzatma gerekçesi olarak savunulamaz.
Kısa özet: Doğru gaz, doğru konum, doğru eşik, doğru alıcı ve düzenli bakım. Bu beşi sağlanmadıkça sızıntı tespit sistemi yalnızca bir maliyet kalemidir.
